Seizoen 2008-2009

17 mei 2009
Een week voor het Jazz Festival Breda) treedt Harry Kanters op met twee rietblazers. Frank Roberscheuten kennen we allemaal van het Breda Jazz Festival en van de Jojo Swingband. Ook Antti Sarpila uit Finland trad al verschillende malen op in Breda maar nog nooit voor Jazz at the Castle. Antti Sarpila is een virtuoos die wereldwijd zijn sporen heeft verdiend. Wij zijn trots op zijn aanwezigheid bij Jazz at the Castle.

Harry Kanters is van origine een multi-instrumentalist, maar is zich bewust gaan specialiseren in de diverse Jazzpiano-stijlen. Zijn repertoire reikt van Ragtime en Harlem-Stride tot Swing en vroege BeBop. Hierdoor is hij een veelgevraagde solist bij New Orleans, Swing en Mainstream bands. Tijdens de vele CD-opnames in de afgelopen jaren is hij ook vaak arrangeur. Hoewel Harry tegenwoordig zeer aktief is als freelancer, heeft hij in het verleden deel uitgemaakt van succesvolle Jazzbands, zoals de ‘Jojo Swingband’ van Joep Peeters (19 jaar), ‘Swingcats’ van Frank Roberscheuten en ‘Three-O’ Joop Hendriks’. Ook is hij leider geweest van ‘Reeds & Rhythm’ en zingt en speelt hij nu geregeld met zijn broer Peter in hun trio ‘De KaKa’s. Daarnaast organiseert hij zo nu en dan speciale projekten. Harry heeft met vele Jazzgrootheden gespeeld waaronder Benny Waters, Doc Cheatham, Slim Gaillard, Tom Baker, Dan Barrett, Irakli, Deborah Brown, Scott Hamilton, Major Holley, George Probert, Bob Wilber, Antti Sarpila. Hij wordt vaak uitgenodigd voor vele nationale en internationale Jazzfestivals waaronder Ascona (CH) en Kobe (Japan) en heeft inmiddels gespeeld in Japan, Quatar, Oman, California, Pennsylvania, Louisiana, Florida, Zwitserland, Duitsland, Frankrijk, Hongarije en natuurlijk de Benelux. Harry heeft meegewerkt aan tientallen platen en CD’s. De laatste jaren heeft hij daarin ook vaak een initiërende rol.

Antti Sarpila (rieten, geboren in 1964) is een van de weinige international bekende jazz musici uit Finland. Hij woont in Helsinki maar hij treedt als solist zeer vaak op in alle uithoeken van de wereld. Hij heeft gestudeerd bij een van de meest bekende Amerikaanse rietblazers Bob Wilder in de tachtiger jaren. Wilber zelf was weer een leerling van de legendarische Sidney Bechet in de veertiger jaren. Deze erfenis is de oorzaak van Sarpila’s toewijding en respect voor de traditionele jazz. Hij wil de invloed van de vroege meesters ( van Louis Amstrong tot Charley Parker ) combineren met zijn eigen persoonlijke stijl en iets creëren wat zich het beste laat omschrijven als “klassieke jazz”. De samenwerking tussen Antti en Bob was uiterst vruchtbaar. Een van de hoogtepunten was toen Antti met Bob werd gevraagd in 1988 om op te treden in een “Tribute to Benny Goodman” concert in Carnegie Hall in New York. In 2000 herhaalde Antti zijn optreden in deze legendarische concertzaal met de befaamde Zweedse vibraphonist Lars Erstrand. Antti heeft opgetreden op talloze jazz festivals in Europa, USA, Azië en Australië. Ondanks zijn relatief jonge leeftijd heeft hij de eer gehad om op te treden met giganten zoals Doc Cheatham, Wild Bill Davison, Buddy DeFranco, Vic Dickenson, Panama Francis, Bob Haggart, Scott Hamilton, Jake Hanna, John Henrics, Milt Hinton, Peanuts Hucko, Thad Jones, Dave McKenna, Bucky Pizzarelli, Marshal Royal, Zoot Sims, Dick Wellstood, Frank Wess, Trummy Young … en gastoptedens te verzorgen bij bekende orkesten zoals het Count Basie Orchestra, het Metropole Orkest en de Dutch Swing College Band. In Finland heeft Antti Sarpila zijn eigen orkest- the Antti Sarpila Swing Band dat in 2007 zijn 25ste verjaardag heeft gevierd. In het najaar is het een traditie geworden voor dit orkest om in alle uithoeken van Finland op tournee te gaan en overal een “Swinging Christmas” te brengen. Daarnaast treedt Antti regelmatig op als solist bij kleinere ensembles, big bands en zelfs bij symfonie orkesten. Daarnaast heeft hij in Finland verschillende onderscheidingen op jazz gebied ontvangen. Antti Sarpila is te beluisteren op meer dan 100 CD’s.

Frank Roberscheuten (rieten) is een oude bekende die al eerder optrad voor Jazz at the Castle. Hij is in Breda bekend vanwege zijn veelvuldige optredens op het Jazz Festival Breda en ook speelde hij een aantal jaren in de befaamde Jojo Swingband. Het meest bekend is hij echter van zijn orkest the Swingcats dat hij oprichtte in 1991. Inmiddels zijn van de Swingcats al 10 CD’s uitgebracht met uiterst lovende kritieken. Daarnaast speelde Frank onder meer in de Dutch Swing College Band, het Metropole Orkest en the Beau Hunks. Naast het Jazz Festival Breda speelde hij onder andere ook op het prestigieuze North Sea Jazz Festival, het Jazz Festival Montreux, het Jazz Festival Ancona en the March on Jazz in Florida. Hij speelde met beroemde namen als Clark Terry, Scott Hamilton, Lillian Boutté, Howard Alden, Marty Grosz, Bob Haggart, Flip Philips, Jerry Jerome, Jacky Williams, Milt Hinton and Jake Hanna.

22 maart 2009 
Op 22 maart zullen voor ons optreden de Gipsyjazzers en bassist Machiel Willemsen. The Gipsyjazzers: een ode aan Django. Thomas Baggerman (1988, sologitaar) en Max Baggerman (1990, ritmegitaar). In de traditie van de grote meester Django Reinhardt brengt het Gorcumse duo “The Gipsyjazzers” op onnavolgbare wijze stukken ten gehore uit het zeer brede repertoire van deze “zigeuner” gitaarvirtuoos. De Belgische Roma-Gitarist Django (Jean Baptiste) Reinhardt werd in januari 1910 geboren in Liberchies, België. Lezen en schrijven kon Django Reinhardt niet.
Wel leerde hij gitaar, banjo en viool spelen. Samen met zijn broer speelde Django in Parijs. In de winter van 1928 raakte Django door een brand in zijn caravan zwaar gewond aan zijn linkerhand. Hij verbleef twee jaar in een ziekenhuis en zijn pink en ringvinger bleven misvormd en verlamd. Hierdoor moest hij een nieuwe gitaartechniek aanleren. Na het horen van Amerikaanse jazzmuziek, zocht Django aansluiting bij Franse jazzmuzikanten. Met Stephane Grapelli (viool), zijn broer Joseph (slaggitaar), Roger Chaput (slaggitaar) en Louis Vola (contrabas) vormde Django Reinhardt het Quintet du Hotclub de France. Ze kregen een platencontract bij Ultraphone. Het quintet trad op tot 1939. Na de Tweede Wereldoorlog speelde Django Reinhardt met het orkest van Duke Ellington. Ook kwam hij in contact met Les Paul en Dizzy Gillespie. Vanaf 1947 trad Django weer op met Stephane Grappelli; in zijn laatste lavensjaren schilderde Django steeds meer. Reinhardt was een virtuoos gitaarspeler, die de emotie nooit uit het oog verloor. Zijn composities werden door anderen genoteerd, want Django kon geen noten lezen.

Na een aantal jaren klassiek gitaarles vond Thomas “zijn eigen stijl” terug in de muziek van Django Reinhardt. Hij leerde zichzelf de stijl van de Gipsyjazz aan, waarin niet onvermeld mag blijven dat het vooral de Gorcumse gitarist Paul van de Velde was die hem daarbij tot een groot inspirator en steun is geweest. Inmiddels mag Thomas zicht tot een van de betere gitaristen rekenen die de muziek van de meester in 21e eeuw voort laat klinken. Hij beroert de snaren van zijn instrument volgens de beste traditie van de “Hotclub de France” en hij vergoot zijn techniek nog immer met het volgen van masterclasses/workshops in o.a. Amerika en “natuurlijk” Frankrijk. Ook is hij een graag geziene gast op het jaarlijks terugkerende Django Reinhardt festival in het Franse Samois sur Seine, de plaats waar Django de laatste periode van zijn leven woonde en waar hij in 1953 op 43 jarige leeftijd aan een hersenbloeding overleed. Volgens een eeuwenoude Gipsytraditie laat je je het liefst door je naaste familie begeleiden. Toen Thomas een slaggitarist nodig had kon hij dan ook rekenen op zijn broer Max, die door hemzelf opgeleid werd tot zijn vaste ritmegitarist. Samen vormen ze een fantastisch duo dat elkaar op fenomenale wijze aanvoelt en ruimte laat voor elkaars muzikaliteit. Eigen nummers van Django zoals “Minor Swing” of “Nuages” als ook interpretaties van de standards “Mack the Knife” en “I can’t give you anything but love” laten het publiek ondervinden dat Django een van de invloedrijkste gitaristen van de vorige eeuw is geweest en dat in de ogen van beide broers voor altijd zal blijven.

Machiel Willemsen is altijd fanatiek geweest met ‘dingen ernaast doen’. Hij speelt vanaf zijn achtste trombone en een beetje piano. Op een bepaald moment ruilde hij de trombone in voor de basgitaar. Hij speelde in verschillende bandjes, zong er ook bij en af en toe speelde hij accordeon. Nu speelt hij contrabas en heeft een jazztrio met zangeres, een gypsy band en speelt hij als invalbassist in diverse (ska, feest, jazz) bands. Machiel gelooft in mooie lijnen als begeleider, om de ander een verhaal te laten vertellen. Hoe kan je de ander laten schitteren en af en toe naar grotere hoogtes stuwen? Als solist vindt hij het super om op een stevige begeleiding te spelen en zijn eigen verhaal te vertellen. Al spelende verrast hij zichzelf soms. Machiel hoort wat hij wil spelen en de ene noot leidt tot de andere als het goed gaat.

25 januari 2009
Op 25 januari treden drie geboren Bredanaars voor ons op. Joep Peeters, David Lukács en Jasper van Hulten. Joep en David traden al eerder op voor Jazz at the Castle (Joep is op zijn eentje al bijna een huisorkest), voor Jasper van Hulten is het een eerste kennismaking. Joep Peeters, Breda, geboren in 1949, speelt piano, altsaxofoon en vibrafoon. En hij zingt ook. Hij begon zijn muzikale carrière in1965. Hij treedt op als solist maar stelt ook bands van verschillende grootte samen. Hij was de leider van de befaamde Jojo Swingband, een sextet dat bestond van 1982 tot 2000. Joep Peeters is ex-voorzitter van de Roaring Twenties Club Breda, medeoprichter in 1971 en eerste voorzitter van het Jazz Festival Breda en tot 1996 betrokken bij de programmatie van dat wereldbekende festival. Sinds 1985 organiseert hij shows en concerten met een speciaal muzikaal thema, of opgedragen aan een bepaalde componist of beroemd musicus, of met de muziek van een bepaalde periode of een bepaald jaar uit het verleden. Voor deze concerten stelt hij orkesten samen met de beste musici uit Nederland, België, Frankrijk en Duitsland. Als musicus legt hij zicht toe op de oudere jazzstijlen van de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw: classic jazz en swing. Maar die muziek vermengt hij met de New Orleans Revival, jump&jive en rhythm&blues van de jaren veertig en vijftig. Joep Peeters is een fanatiek verzamelaar van jazzplaten, video’s boeken en foto’s. Zijn collectie fungeert als informatiebron voor zijn werk als schrijver van artikelen en hoesteksten. Hij produceert ook cd’s voor het Bredase jazzlabel Feel the Jazz. En dan geniet hij ook nog grote bekendheid als presentator bij jazzfestivals en concerten. Zijn muzikale inspiratie komt van Johnny Hodges en Captain John Handy voor zijn saxofoonspel, als hij vibrafoon speelt is het in de energieke stijl van Lionel Hampton, en als hij aan de piano zit hoor je stukjes Jelly Roll Morton, Teddy Wilson, Fats Waller en Albert Ammons. Gedurende zijn muzikale loopbaan had Joep Peeters de gelegenheid en de eer om te spelen met: Doc Cheatham, Benny Waters, Scott Hamilton, Tom Baker, Slim Gaillard, Bob French, Jim Goodwin, Marty Grosz, Dan Barrett, Brooks Tegler, Howard Alden, Bent Persson, Big Al Carson, Patrick Artero, Tomas Örnbe¬rg, Bob Barnard, Danny Moss, Peter Ecklund, Pud Brown, Nelson Williams, Barbara Lash¬ley, Daniël Huck, Wallace Davenport, Fapy Lafertin, Beryl Bryden, Frog Joseph, Manny Klein, Olivier Franc en vele anderen.

David Lukács (Breda 1978) begon met klarinetspelen op 11 jarige leeftijd. Toen hij 16 jaar werd ging hij al op de schnabbeltour en begon naast klarinet ook tenor-sax te spelen. David studeerde full-time aan het Koninklijk Conservatorium van Den Haag bij rietblazer John Ruocco. Hij kreeg ook les van Barry Harris, Lee Konitz en Scott Hamilton. In 1998 (toen hij 20 jaar was) won hij op het Jazz Festival Breda de Kobe Jazz Award en ging hij op tournee in Japan in 1998 en 1999 waar hij speelde in verschillende all-star ensembles met onder andere Bill Berry, Benny Powell en Tom Baker. Daarnaast speelde hij onder andere met Al Gallodoro, Dan Barret, John Goldsby, madeline Bell en Bob Barnard. David Lukács heeft gespeeld in theaters en jazzfestivals overal in Europa. Als docent is hij actief op de jazz workshop in Lenk, Zwitserland. Andere groepen waar hij momenteel in speelt zijn: ‘the Jimmy Lunceford Legacy Orchestra’, ‘Kansas City after Dark’,’Cris Monen trio en quintet’ en ‘the music of Turks Fruit’ (David met een strijkers kwartet en een ritme sectie), onder leiding van arrangeur Udo van Boven.

Op zeer jonge leeftijd bleek Jasper van Hulten (Breda, 19 september 1981) te beschikken over muzikaliteit en een goed gehoor. Na een oriëntatiecursus op de muziekschool werd hem daarom aangeraden om viool te gaan spelen. Maar Jasper was vastberaden en koos op 7-jarige leeftijd unaniem voor het drumstel, waarna hij eindelijk zijn potten en pannen mocht inruilen voor een echt instrument. In 1990 behaalde hij zijn a-diploma klassiek slagwerk bij de Koninklijke Harmonie Cecilia in Breda. Vanaf dat moment kreeg hij drumlessen en workshops van Leo van Lieshout op de muziekschool in Breda. Hij bracht hem in contact met vele verschillende muziekstijlen en zorgde voor een brede ondergrond. Ook thuis groeide hij op met een moeder die klassiek zong en een vader die Franse chansons en liedjes van de Beatles zong en speelde op zijn gitaar. Dit maakt Jasper tot een veelzijdig drummer; jazz, pop, latin, braziliaans, klassiek, rock, r&b, hij volgt alles. Toch voert muzikaliteit de boventoon, hetgeen resulteert in eigen ideeën en een eigen geluid. Toen Jasper ontdekte dat hij van zijn hobby zijn beroep kon maken, was zijn toekomst helder. In 2002 studeerde hij met een 9 af aan het Rotterdams Conservatorium, waar hij les kreeg van onder andere Hans van Oosterhout, Peter Ypma en Fred Krens. Tijdens zijn studie deed Jasper veel speelervaring op met bands in alle soorten en maten. Waaronder slagwerkensembles (3d), pop- en amusementsbands (o.a. Kuifje en kornuiten, Abel, Jazzconnection), bigbands (Boy Bradman Bigband, Frits Bayens Bigband, Rotterdams Conservatorium Bigband) en orkesten (Rotterdams Philharmonisch Orkest). Nu speelt hij met onder andere Wouter Hamel, Sensual, Eric Vloeimans en Tutu Puoane.

16 november 2008
De op 30 december 1938 in Tilburg geboren Henk van Belkom (bandleider / trompettist / zanger) mag gerust als ‘bezeten van muziek’ worden getypeerd. Op lagere schoolleeftijd kreeg hij op school, maar ook van zijn ouders, zangles. De hele familie Van Belkom hield van muziek, vooral van het bel canto. De naam van de componist Guiseppe Verdi staat met gouden letters bij zowat alle familieleden hoog in het vaandel. Op elfjarige leeftijd was Henk al druk in de weer met een gitaar, om met de hulp van zelfstudieboekjes dit instrument onder de knie te krijgen. Hij hoorde op zijn veertiende jaar voor het eerst The Ramblers en The Dutch Swing College Band op de radio. Ook maakte hij via de radio kennis met het orkest van Max Woiski en de Hawaiianmuziek van de Mena Moeria Minstrels. Hij kreeg privé muziekles van docent Bert van de Sande en zijn eerste stappen als oude stijl musicus zette hij in 1955 als leider van The Black Bottom Stompers. Samen met Leo Versteden en Sjef van Son richtte hij in 1957 The South Jazzband op, een gouden greep zou later blijken. Van 1957 tot op dit moment heeft Henk blijk gegeven van een enorme liefde voor de oude stijl jazz. Bovendien legde hij een schier ontembaar enthousiasme aan de dag, wat mag blijken uit zijn bijna talloze activiteiten in de oude stijlwereld. We doen een greep: in 1959 bestuurslid geworden van The Two Beat and Modern Jazz Society in Tilburg; oprichter The South Jazz Society; in 1969 mede-oprichter van Jazzclub The Jazzy Witch; als secretaris van de jury was hij achtentwintig jaar verbonden aan het concours van het Jazzfestival Breda; oprichter en grote promotor van de Jazz Meeting Tilburg; bestuurslid van het Tros Tilburg Big Band Festival; van 1971 tot 1983 lid van de redactie van het Bredase jazzmagazine ‘The Roaring Jazz Crooner Chronicle’. Naast trompet speelt Henk sousafoon, stringbas, flageolet, hij componeert, arrangeert en is lid van Buma. Als auteur nam hij enkele hoofdstukken voor zijn rekening in het Teleac-cursusboek ‘Let’s Swing’. Onder zijn leiding nam The South in totaal zes singles en ep’s, elf langspelers en twee compactdiscs op, terwijl een nieuwe dubbel-cd op stapel staat. Het is bijna ondoenlijk het aantal orkesten te noemen waarbij Henk van Belkom in de loop der jaren heeft gespeeld, als gastspeler of als invaller. Enkele namen willen wij u hier niet onthouden: van 1971 tot 1974 bassist van de Tilburg Big Band; leider van The Blue Jugtown Jazzband en van de loopgroep The Roaring Hot Peppers en vele jaren tubaspeler bij Frits Kaatee en zijn Dixieland Streetparaders. In 1995 leverde hij een bijdrage aan de compactdisc van The Honolulu Strings, een destijds gerenommeerd Hawaiian-ensemble. Van 1983 tot heden is hij de vaste trompettist van de bekende oude stijlformatie The Dirty Dozen uit Breda. Onderscheidingen: ‘Hartje Den Boschprijs’ in 1982; de gouden speld van ‘Hart van Brabant Tilburg’ in 1982 en de kleine zilveren legpenning van de Gemeente Tilburg in 1998. Onder het motto: ‘muziek is geestelijk voedsel’, hoopt hij nog vele jaren zijn niet onbelangrijk steentje bij te blijven dragen aan de mooie wereld, die oude stijl jazz heet. Het bel canto is hij overigens door alle jaren heen eveneens trouw gebleven.

Gitarist/banjospeler Leo Versteden, geboren in Tilburg op 18 augustus 1933, had de smaak voor oude stijl jazz al vroeg te pakken. Op vijftienjarige leeftijd leerde hij de eerste kneepjes van het gitaarspel. Na zijn diensttijd in Nieuw-Guinea kreeg hij in 1957 bezoek van trompettist Henk van Belkom, die op dat moment bezig was een jazzorkest te formeren. Dat was het begin van een jarenlange samenwerking en tevens het begin van de nu alom bekende South Jazzband. In alle dixielandorkesten van de jaren vijftig gebruikte de ritmesectie een banjo, reden voor Leo Versteden om naast de gitaar, de banjo ter hand te nemen. In Tilburg was in die jaren geen geschikte opleiding om tenorbanjo te leren spelen, zodat hij zich door zelfstudie dit instrument eigen moest maken. Leo Versteden is The South Jazzband altijd trouw gebleven. Daarnaast heeft hij enkele jaren samengewerkt met saxofonist Frits Kaatee en is hij al weer jarenlang de vaste banjospeler van Jerry Steyger’s looporkest. Met The South Jazzband nam hij vele elpees, singles en compactdisks op, onder meer met Toots Thielemans en Jabbo Smith.

Pianist Fred Gelderblom is geboren op 30 april 1940 te Ginneken. Hij is een klassiek geschoold pianist, die op jeugdige leeftijd prijswinnaar was van het prestigieuze pianoconcours de Prix d’Ecellence in Brussel. Hij is via allerlei lyceum-orkestjes in het jazzcircuit verzeild geraakt, om daarna ervaring op te doen als boogie-woogie-pianist. Iets later trad hij, samen met slagwerker Hans Jansen toe tot de oude stijlformatie The Royal Garden Dixies. Hij was poll-winnaar van Jazzclub The Two Beat and Modern Jazz Society in Tilburg en ook was hij enkele jaren verbonden aan de Tilburg Big Band als toetsenist. Sinds 1962 is hij de vaste pianist van The South Jaxzzband. Als bij-instrumenten bespeelt hij de accordeon en de cornet. Zijn favoriete pianisten zijn Dick Hyman, Oscar Peterson, Dave Mc Kenna en Peter Beets.

28 september 2008
Jazz at the Castle, dat onlangs haar 20-jarig bestaan vierde, start het nieuwe seizoen op 28 september a.s. met een concert op het Kasteel van Breda. Met een vast patroon van 5 concerten per jaar, wordt dit derhalve het 101ste. concert. Het wordt een bijzonder concert, met name omdat twee van de drie musici van nu ook optraden bij gelegenheid van het allereerste concert, in 1988. Destijds beten zij het spits af, nu treden zij opnieuw op. Guido Nielsen op viool, zijn vrouw Ellen Thepas op piano. Ad Houtepen op cornet en bas-sax in de plaats van Rob Cremer, de derde musicus van destijds, die helaas is overleden. Guido Nielsen speelt o.a. piano en viool. Op beide instrumenten won hij ooit solistenprijzen tijdens het Jazz Festival Breda. Hij is zowel op het gebied van de klassieke muziek als op het gebied van de jazz een fenomeen. Hij is expert in het vertolken van muziek van Liszt, van ragtime en van piano novelties en hits uit de jaren ’20 en 30′ van de vorige eeuw. Hij is onder andere te beluisteren op de CD van het Jazz Festival Breda van 1992.